روابط عمومی


	من، تو، او من به مدرسه میرفتم تا درس بخوانم تو به مدرسه میرفتی به تو گفته بودند باید دکتر شوی او هم به مدرسه میرفت اما نمی دانست چرا من پول تو جیبی ام را هفتگی از پدرم میگرفتم تو پول تو جیبی نمی گرفتی همیشه پول در خانه ی شما دم دست بود او هر روز بعد از مدزسه کنار خیابان آدامس میفروخت معلم گفته بود انشا بنویسید موضوع این بود علم بهتر است یا ثروت من نوشته بودم علم بهتر است مادرم می گفت با علم می توان به ثروت رسید تو نوشته بودی علم بهتر است شاید پدرت گفته بود تو از ثروت بی نیازی او اما انشا ننوشته بود برگه ی او سفید بود خودکارش روز قبل تمام شده بود معلم آن روز او را تنبیه کرد بقیه بچه ها به او خندیدند آن روز او برای تمام نداشته هایش گریه کرد هیچ کس نفهمید که او چقدر احساس حقارت کرد خوب معلم نمی دانست او پول خرید یک خودکار را نداشته شاید معلم هم نمی دانست ثروت و علم گاهی به هم گره می خورند گاهی نمی شود بی ثروت از علم چیزی نوشت من در خانه ای بزرگ می شدم که بهار توی حیاطش بوی پیچ امین الدوله می آمد تو در خانه ای بزرگ می شدی که شب ها در آن بوی دسته گل هایی می پیچید که پدرت برای مادرت می خرید او اما در خانه ای بزرگ می شد که در و دیوارش بوی سیگار و تریاکی را می داد که پدرش می کشید سال های آخر دبیرستان بود باید آماده می شدیم برای ساختن آینده من باید بیشتر درس می خواندم دنبال کلاس های تقویتی بودم تو تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور برایت آینده ی بهتری را رقم می زد او اما نه انگیزه داشت نه پول، درس را رها کرد و دنبال کار می گشت روزنامه چاپ شده بود هر کس دنبال چیزی در روزنامه می گشت من رفتم روزنامه بخرم که اسمم را در صفحه ی قبولی های کنکور جستجو کنم تو رفتی روزنامه بخری تا دنبال آگهی اعزام دانشجو به خارج از کشور بگردی او اما نامش در روزنامه بود روز قبل در یک نزاع خیابانی کسی را کشته بود من آن روز خوشحال تر از آن بودم که بخواهم به این فکر کنم که کسی کسی را کشته است تو آن روز هم مثل همیشه بعد از دیدن عکس های روزنامه آن را به به کناری انداختی او اما آنجا بود در بین صفحات روزنامه برای اولین بار بود در زندگی اش که این همه به او توجه شده بود !!! چند سال گذشت وقت گرفتن نتایج بود من منتظر گرفتن مدارک دانشگاهی ام بودم تو می خواستی با مدرک پزشکی ات برگردی، همان آرزوی دیرینه ی پدرت او اما هر روز منتظر شنیدن صدور حکم اعدامش بود وقت قضاوت بود جامعه ی ما همیشه قضاوت می کند من خوشحال بودم که که مرا تحسین می کنند تو به خود می بالیدی که جامعه ات به تو افتخار می کند او شرمسار بود که سرزنش و نفرینش می کنند زندگی ادامه دارد ... هیچ وقت پایان نمی گیرد ... من موفقم من میگویم نتیجه ی تلاش خودم است!!! تو خیلی موفقی تو میگویی نتیجه ی پشت کار خودت است!!! او اما زیر مشتی خاک است مردم گفتند مقصر خودش است !!! من ، تو ، او هیچگاه در کنار هم نبودیم هیچگاه یکدیگر را نشناختیم اما من و تو اگر به جای او بودیم آخر داستان چگونه بود ؟؟؟!!! نقل از سایت پرشین استار \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در جمعه بیست و نهم مرداد 1389 \|

بهشت و جهنم

روزی يک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت: 'خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ '، خداوند او را به سمت دو در هدايت کرد و يکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به داخل انداخت، درست در وسط اتاق يک ميز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن يک ظرف خورش بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور ميز نشسته بودند بسيار لاغر مردنی و مريض حال بودند، به نظر قحطی زده می آمدند، آنها در دست خود قاشق هايی با دسته بسيار بلند داشتند که اين دسته ها به بالای بازوهايشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند، اما از آن جايی که اين دسته ها از بازوهايشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحانی با ديدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگين شد، خداوند گفت: 'تو جهنم را ديدی، حال نوبت بهشت است'، آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلی بود، يک ميز گرد با يک ظرف خورش روی آن و افراد دور ميز، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و چاق بوده، می گفتند و می خنديدند، مرد روحانی گفت: 'خداوندا نمی فهمم؟!'، خداوند پاسخ داد: 'ساده است، فقط احتياج به يک مهارت دارد، می بينی؟ اينها ياد گرفته اند که به یکديگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!'

هنگامی که موسی فوت می کرد، به شما می اندیشید، هنگامی که عیسی مصلوب می شد، به شما فکر می کرد، هنگامی که محمد وفات می یافت نیز به شما می اندیشید، گواه این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند، این کلمات از اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که یکدیگر را دوست داشته باشید، که به همنوع خود مهربانی نمایید، که همسایه خود را دوست بدارید، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا (ملکوت الهی) نخواهد شد. >

|+| نوشته شده توسط شاطر در جمعه سی و یکم اردیبهشت 1389 |


	بوی باران بوي باران بوی باران بوی سبزه بوی خاک شاخه های شسته باران خورده پاک آسمان آبی و ابر سپید برگ های سبز بید عطر نرگس رقص باد نغمه ی شوق پرستوهای شاد خلوت گرم کبوترهای مست نرم نرمک میرسد اینک بهار میرسد اینک بهار خوش به حال روزگـــــــــــــــــــار خوش به حال چشمه ها و دشت ها خوش به حال دانه ها و سبزه ها خوش به حال غنچه های نیمه باز خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز خوش به حال جام لبریز از شراب خوش به حال آفتـــــــــــــــــــــاب ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم ای دریغ از من اگر مستم مسازد آفتاب ای دریغ از ما دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ هفت رنگش میشود هفتاد رنگ هفت رنگش میشود هفتاد رنگ شعر از مرحوم فريدون مشيري \|+\| نوشته شده توسط شاطر در جمعه سی و یکم اردیبهشت 1389 \|


	فقط بخاطر خدا اگه خدارو دوست داریُ اگه پدرتو دوست داریُ اگه مادرتو دوست داریُ اگه برادرت یا خواهرتو دوست داریُ اگه مردمو دوست داریُ اگه خودتو دوست داریُ اگه......... پس یه خورده به فکر کودکان سرطانی باش و با کمک کردن حداقل ناچیز و اندک به حساب جاری طلائی ۱۳۵۱۸۰۰۰۸۷۲۰۱ به نام موسسه محک نزد بانک سپه تو هم سهمی در شفا یافتن اون عزیزان داشته باشی. خدا قبول کنه \|+\| نوشته شده توسط شاطر در دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1389 \|


	قلعه قلب در دل ما قلعه بسيار محكمي وجود دارد اين قلعه با مواد مختلفي محكمتر از سنگ ساخته شده است. اين مواد چيزي به جز خشم و نفرت ، گله و شكايت ،خود خوار شمردن و غرور و كبر ،شتاب ،تعصب و بدبيني و......نيستند. با اين مواد واقعا هم مي توان قلعه دل را محكم و محكم و باز هم محكمتر كرد وديگران را پشت درهاي آن گذاشت. قلعه قلب ما هر چه محكمتر و كم منفذ تر باشد احساس خفگي ما هم شديد تر خواهد بود. اگر مايليد اين داستان را بخوانيد. ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط شاطر در دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1389 \|


	یاد دوران خوش است!!! خوب، کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد هم تمام شد. امیدوارم با تمامی دوستان در مقاطع تحصیلی بالاتر باز هم کنار هم باشیم. دیروز ازدیدن دوستان و همکلاسیان و حتی شنیدن صدای بعضی از آنان خیلی خوشحال شدم. اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت، باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود. آرزوی موفقیت یکایک شما عزیزان را از درگاه خداوند خواهانم. موفق باشید و پایدار \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در جمعه بیست و چهارم اردیبهشت 1389 \|


	بخوان ما را، منم پروردگارت بخوان ما را منم پروردگارت خالقت از ذره ای نا چیز صدایم كن مرا آموزگار قادر خود را قلم را، علم را، من هدیه ات كردم بخوان ما را منم معشوق زیبایت منم نزدیك تر از تو، به تو اینك صدایم كن رها كن غیر ما را، سوی ما باز آِ منم پرو دگار پاك بی همتا منم زیبا، كه زیبا بنده ام را دوست میدارم تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو می گوید: تو را در بیكران دنیای تنهایان رهایت من نخواهم كرد بساط روزی خود را به من بسپار رها كن غصه یك لقمه نان و آب فردا را تو راه بندگی طی كن عزیزا، من خدایی خوب می دانم تو دعوت كن مرا بر خود به اشكی یا صدایی، میهمانم كن كه من چشمان اشك آلوده ات را دوست میدارم طلب كن خالق خود را بجو ما را تو خواهی یافت كه عاشق میشوی بر ما و عاشق می شوم بر تو كه وصل عاشق و معشوق هم آهسته می گویم ، خدایی عالمی دارد قسم بر عاشقان پاك باایمان قسم بر اسب های خسته در میدان تو را در بهترین اوقات آوردم قسم بر عصر روشن تكیه كن بر من قسم بر روز، هنگامی كه عالم را بگیرد نور قسم بر اختران روشن، اما دور رهایت من نخواهم كرد بخوان ما را كه می گوید كه تو خواندن نمی دانی؟ تو بگشا لب تو غیر از ما، خدای دیگری داری؟ رها كن غیر ما را آشتی كن با خدای خود تو غیر از ما چه می جویی؟ تو با هر كس به جز با ما، چه می گویی؟ و تو بی من چه داری؟هیچ! بگو با من چه كم داری عزیزم، هیچ!! هزاران كهكشان و كوه و دریا را و خورشید و گیاه و نور و هستی را برای جلوه خود آفریدم من ولی وقتی تو را من آفریدم بر خودم احسنت می گفتم تویی ز یباتر از خورشید زیبایم تویی والاترین مهمان دنیایم كه دنیا، چیزی چون تو را، كم داشت تو ای محبوب تر مهمان دنیایم نمی خوانی چرا ما را؟؟ مگر آیِا كسی هم با خدایش قهر میگردد؟ هزاران توبه ات را گرچه بشكستی ببینم، من تو را از در گهم راندم؟ اگر در روزگار سختیت خواندی مرا اما به روز شادیت، یك لحظه هم یادم نمیكردی به رویت بنده من، هیچ آوردم؟؟ كه می ترساندت از من؟ رها كن آن خدای دور آ‌ن نامهربان معبود آن مخلوق خود را این منم پرور دگار مهربانت، خالقت اینك صدایم كن مرا،با قطره اشكی به پیش آور دو دست خالی خود را با زبان بسته ات كاری ندارم لیك غوغای دل بشكسته ات را من شنیدم غریب این زمین خاكیم آیا عزیزم، حاجتی داری؟ تو ای از ما كنون برگشته ای، اما كلام آشتی را تو نمیدانی؟ ببینم، چشم های خیست آیا ،گفته ای دارند؟ بخوان ما را بگردان قبله ات را سوی ما اینك وضویی كن خجالت میكشی از من بگو، جز من، كس دیگر نمی فهمد به نجوایی صدایم كن بدان آغوش من باز است برای درك آغوشم شروع كن یک قدم با تو تمام گام های مانده اش با من \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در پنجشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1389 \|


	طاهر شو ... طاهر شو، ازهرچه آسمانی نیست ... كه اتفاقات خوب تنها وقتی می ...رسند كه قلب توآسمانی است واین قانون جذب است،... سری است ازاساسی ترین اسرار كیهان ... كه هر چیزی مشابه خود را به خود می كشد ... وتودرسراسرزندگی تنها شاهد رویدادها، آدم ها و اشیایی هستی كه به خود جذب كرده ای. انرژی افكاروكلمات تودرسراسركیهان منتشرمی شوند ومشابه خود را به سوی تو می كشند. هر چه توجه بیشتری به آنها داشته باشی موج نیرومند تری را در كیهان منتشر می كنی و بیشتر جذب می كنی، چه خیر باشد وچه شر ... پاك شو از آنچه نمی خواهی و لبریز شو از آنچه كه می خواهی ... كه آن كس كه به موهبت ها می اندیشد هر لحظه بیشتر می گیرد، و آن كس كه از نیكی و نیك خواهی لبریز است جز آن نمی بیند ... و آن كه از عشق و خدمت دریغ نمی كند، جهان را به دوستی و خدمت گرفته است ... فقط برای سه روز گاهی به این نكته اندیشه كن، كه اتفاقات خوب تنها وقتی از راه می رسند كه قلبت را پاك كرده ای ... و درگذشته ات، ببین كه بارها چنین بوده ... و می بینی كه بارها چنین خواهد بود ... و تماشا كن \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در پنجشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1389 \|


	وقتی ریاضیدان عاشق می شود!!! شعری از پروفسور هشترودی در مورد ریاضیات منحنی قامتم، قامت ابروی توست خط مجانب بر آن، سلسله گیسوی توست حد رسیدن به او، مبهم و بی انتهاست بازه تعریف دل، در حرم کوی توست چون به عدد یک تویی من همه صفرها آن چه که معنی دهد قامت دلجوی توست پرتوی خورشید شد مشتق از آن روی تو گرمی جان بخش او جزئی از آن خوی توست بی تو وجودم بود یک سری واگرا ناحیه همگراش دایره روی توست \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در چهارشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1389 \|


	سنگ مزار مرحوم حسين پناهي و وصیت نامه عجیب وی ! روحش شاد قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم. بعد از مرگم، انگشت‌های مرا به رایگان در اختیار اداره انگشت‌نگاری قرار دهید. به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند، من به آن مشکوکم! ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک ‌کاری کنند. عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب اکیدا" ممنوع است. بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا کنم. کارت شناسایی مرا لای کفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد! مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند. روی تابوت و کفن من بنویسید: این عاقبت کسی است که زگهواره تا گور دانش بجست. دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنید! کسانی که زیر تابوت مرا می‌گیرند، باید هم قد باشند. شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهید. گواهینامه رانندگیم را به یک آدم مستحق بدهید، ثواب دارد. در مجلس ختم من گاز اشک‌آور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند. از اینکه نمی‌توانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می طلبم! \|+\| نوشته شده توسط والی زاده در چهارشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1389 \|

بوي باران